gastric bypass niet voor iedereen

Op deze foto was ik een jaar of 5, een leeftijd dat ik al bewust gemaakt was van het feit ik té dik was en naar een diëtiste moest.
Aan de hand van mijn moeder werd ik om de week gewogen en vertelde een in de ogen van mijn moeder ook te dikke dame dan ik wat ik wel en niet mocht eten…..
Ik zat voornamelijk in de speelhoek en begreep niet zoveel van het gesprek.
Ik kreeg twee knäckerbroodjes zonder boter en beleg mee naar school, afwisselend een stuk komkommer, een tomaat of wortels.
Ik bleef over tussen de middag en dit was dus mijn lunch.
Alle andere kindjes in de klas kregen normale boterhammen mee naar school en vroegen zich af waarom ik niet.
Ik, ik was te dik.
Ik herinner me de honger die ik had maar ook de schaamte over mijn afwijkende inhoud in mijn broodtrommel, de andere kinderen in de klas hadden al snel door dat er “iets niet klopte” en de momenten dat mijn moeder mij na bezoek aan de diëtiste weer naar school bracht, terwijl de les al was begonnen, bevestigde dat.
Ik voelde mij “anders” dan de rest….. ik voelde mij al anders toen ik pas 5 jaar was.

Ik was niet de enige op de lagere school, er was ook nog een dik jongetje in de andere klas. Hij was dikker dan ik en werd gepest… omdat ook zijn broodtrommel afweek van de rest en ook hij soms later op school kwam. Hij was erg ongelukkig.

Ik heb het dikke jongetje ook in mijn volwassen leven nog eens gesproken, hij was niet dik meer, hij had een gastric bypass ondergaan. Hij vertelde dat hij de pesterij, het gevoel anders te zijn en er “niet bij te horen” op een bepaald moment niet meer aan kon.
Ik vroeg hem of het leven met de gevolgen van de gastric bypass makkelijker voor hem waren en of hij er blij mee was.
Hij zei: “Weet je Annemarie, het leven is helemaal niet persé leuker na deze operatie. Ik kan nooit meer zonder voedingssupplementen leven, ik kan amper nog iets eten en als er een stukje brood in mijn keel zit tijdens het eten mag ik niet eens een slok water nemen. Ik heb veel last van mijn buik en als ik één hapje meer neem dan ik op kan, is de straf vreselijk hoog en word ik heel erg ziek. Met mijn kleren aan voel ik mij “bij de rest” horen maar ik ga van mijn leven niet naar het strand of het zwembad want ik heb erg veel overtollige huid en ook daar schaam ik me voor en worden rotopmerkingen over gemaakt door anderen.
Maar ik val niet meer zo op, ik voel me geen last meer voor de maatschappij en men kan niet meer tegen me zeggen dat ik té dik ben.”

Zijn verhaal voelde voor mij vreselijk oneerlijk en ik had het erg met hem te doen.

Een vriendin die ik later leerde kennen had een zwaar verleden met vele trauma’s en emotionele balast. Zij was, zolang ik haar al ken, ontevreden over zichzelf, over het leven dat ze had. Haar emmer was, door alles wat ze had meegemaakt, altijd vol. “De gevolgen” van haar overgewicht waren dan ook een vervelende extra bijkomstigheid, bovenop de rest. De rotopmerkingen vanuit een veroordelende maatschappij vol mensen die iets van je vinden, het gevoel anders te zijn en er niet bij te horen kon ze emotioneel niet aan. Ook zij liet deze operatie uitvoeren, hopend op een beter en gelukkiger leven.
Ze is er niet meer, 3 1/2 jaar na de operatie stapte ze zelf uit het leven. De operatie was een strohalm die haar niet had gebracht wat ze hoopte. De maatschappij bleef even hard en het geluk kwam nooit.

Zoals ik jullie gister al vertelde stemde ik er gister mee in om mee te doen aan een pilot voor een nieuw tv programma, daarin stond deze operatie centraal. Na de opname heb ik de productie laten weten niet mee te doen aan het daar werkelijke programma. Het beloofde tegengeluid dat ik had mogen geven werd dusdanig beperkt dat ik er alleen maar voor de show zat. “Als enige domme dikkerd die zichzelf niet wil laten opereren.”

Ik trof daar een oude middelbare school vriendin, zij heeft 5 jaar geleden, onder druk van haar huisarts en de maatschappij, een gastric bypass laten uitvoeren. Ze heeft veel last van de complicaties die deze operatie met zich mee kan brengen en ze is heel erg ongelukkig met haar nieuwe slanke ik. Mijn hart brak ….voor de zoveelste keer.

Er was een zaal vol mensen die voor en tegen deze operatie waren…. meer voor dan tegen. Een arts die tijdens de opname van mij de naam Frankenstein al snel kreeg opgeplakt….
De verhalen van de twee gelukkige dames op het podium kwamen in eerste instantie totaal niet overeen met de verhalen die ik ken…maar
geluk, wat is dat… waar de één gelukkig van wordt, heeft geen waarde voor een ander.
Één van de blije dames bleek een vrouw waarbij ooit anorexia nervosa was gediagnostiseerd.
Ze bleek, net als ik al vanaf kinds af aan, zwaar te zijn geweest en kreeg daar onder invloed van de maatschappij, in haar pubertijd psychisch problemen mee, anorexia was het gevolg.

Het verhaal werd nog gruwelijker, na de gb operatie heeft de aanwezige arts haar zelfs nogmaals geopereerd omdat resultaat van de gb onvoldoende bleef. Een experimentele operatie volgde en er werd veel meer dunne darm verwijderd dan gebruikelijk bij een gb operatie. De aanwezige dokter Frankenstein bleek haar arts.
Na het uitvoeren van deze extremen is ze eindelijk slank en gelukkig zoals ze zelf zegt.

Ik moet oprecht zeggen dat ik van alles wat ik aanhoorde vreselijk ongelukkig en verdrietig werd.
Volgens de presentatrice leef ik in ontkenning.
En trok ze mijn woorden in twijfel of je wel écht gelukkig kan zijn als je zo dik bent als ik.

Wat ben ik blij dat ik nooit ben gezwicht.

We leven in een maatschappij waarin we allemaal moeten voldoen aan bepaalde maatstaven, welke worden bepaald door de overheid, commercie en media. We worden opgedreven als een kudde vee en wie daar buiten loopt betaald daarvoor vaak een erg hoge prijs.

De kudde wordt over één kam geschoren, op een grote hoop gegooid, en behandeld als een éénhapscracker. Het kost te veel en er is geen tijd om op (de problematiek van) een individu in te zoemen. Ontstaat er een vergelijkbaar probleem bij meerdere individuen dan moet de oplossing voor iedereen hetzelfde zijn en de commercie (of beter gezegd; de zakkenvullers) profiteert groots van het bange opgedreven vee.
We worden massaal één kant opgedreven richting slachtbank en onze ingewanden worden geamputeerd, 12.000 mensen ondergaan inmiddels jaarlijks een gastric bypass operatie met de boodschap dat ze er ‘beter’ en gelukkiger van zullen worden.

Ieder mens is anders… ieder dik mens is anders…. wat voor de één goed is pakt voor de ander compleet verkeerd uit.

Ik verheerlijk het dik zijn niet en ik ben ben niet tegen behandeling wanneer dit om welke reden ook gewenst is of noodzakelijk is maar ik geloof niet dat wij als mens waardig worden behandeld en dat er onvoldoende wordt ingezoomd op een individu.
De verhalen en het leed, ten gevolge hiervan, die ik door de jaren heen van dichtbij heb gezien vormde mijn mening hierover samen met mijn strijdvaardigheid voor meer individualiteit en diversiteit.

Wat ik gisteren hoorde en zag bevestigde dit alleen maar meer.

**Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een kwetsbare vrouw belast met een zware eetstoornis ooit een gb operatie en nog meer heeft kunnen ondergaan!?**

Tegengeluid krijgt geen groot podium en wordt onder het tapijt geveegd
in de grote media (vraag je af waarom). Hopelijk bereikt deze boodschap ook via de “kleinere media” mensen die er iets aan hebben.

We moeten stoppen te geloven dat we kuddedieren zijn, niet meer alles klakkeloos aannemen, een dokter is niet per definitie iemand die mensen wil redden.
Er bestaan ook veel dokters die gewoon geld willen verdienen aan de problematiek van anderen.
We moeten meer focussen op wie we zelf zijn, wat ons heeft gemaakt tot wat we zijn, zelf gaan denken en beslissen.

Ik leef niet in ontkenning, ik ben mij bewust van de vele gevaren het leven je voor de voeten gooit.
Maar ik geloof niet dat deze ingrijpende en heftige behandeling tegen overgewicht, voldoende afgestemd is op mij als individu en mij dan ook niets goeds zal brengen.
Dat is een beslissing die ik neem…..,ik!
Het is niet altijd makkelijk, leven buiten de grote kudde maar het kan….echt!

Als er één schaap over de dam is volgen er hopelijk meer…..
Ook aan de andere zijde van de grens der maatschappelijke normen en maatstaven is er prima te leven!
Annemarie 💕

Gastric bypass niet voor iedereen

SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.